Regulamin Konkursu Tropowców

1. Zakładanie ścieżki tropowej

Do założenia sztucznego tropu używa się około 0,25 litra farby jeleniej, sarniej, dziczej lub daniela. W przypadku niemożliwości zorganizowania farby w/w zwierzyny można użyć krwi bydlęcej lub świńskiej, którą należy “uszlachetnić” przez zanurzenie w niej na 24 godziny przed użyciem narogów świeżo ubitej sztuki jelenia, sarny,dzika lub daniela.
Pomocnik zakładający ścieżkę tropową winien być osobą obcą dla psa.
Sfarbowany trop winien leżeć: w przypadku konkursu 1.- minimum 6 a nie więcej niż 12 godzin i musi przeleżeć przez noc, w przypadku konkursu 2.- minimum 40 a nie więcej niż 48 godzin i musi przeleżeć przez dwie noce.
Długość ścieżki w obu rodzajach konkursów wynosi około 600 metrów. Rozpoczyna się oznaczonym złomem kierunkowym “zestrzałem” i na swym przebiegu posiada 2 poprowadzone pod kątem prostym lub rozwartym załamania, które zaczynają się tuż za sztucznymi “łożami” zranionego zwierza.”Łoża” wykonuje się odsłaniając ściółkę do mineralnej ziemi na powierzchni około 0,25m kwadratowego.Pierwsze lokalizuje się w odległości około 400-450 metrów od miejsca “zestrzału”.
Na końcu ścieżki kładziemy grubego zwierza, którego farby (farby jelenia, sarny, daniela lub dzika względnie krwi bydlęcej czy świńskiej) użyliśmy do zakładania danego tropu. Zwierzyna winna być wypatroszona i zaszyta.
Zakładający tropy nanosi i podpisuje na przygotowanej w miejscu “zestrzału” tabliczce numer ścieżki oraz dzień i godzinę jej założenia. Oznakowanie tropów nie może być widoczne dla przewodnika, natomiast musi być czytelne dla komisji sędziowskiej. Odstępy pomiędzy poszczególnymi ścieżkami nie powinny wynosić mniej niż 150 metrów.

2. Praca na otoku (lub luzem od II łoża) na sfarbowanym, zimnym lub starym tropie rannej zwierzyny

Przed konkurencją przewodnik musi zadeklarować czy pies jego będzie pracować jako oszczekiwacz, oznajmiacz, potrafiący pracować luzem czy do końca na otoku.Przewodnicy oznajmiaczy powiadamiają komisję sędziowską o sposobie oznajmiania znalezionej zwierzyny.
Sędzia i przenoszący zwierzynę po położeniu jej na końcu ścieżki tropowej winni oddalić się i ukryć tak by nie mógł ich zauważyć pracujący pies a by sami mogli obserwować jego zachowanie się przy odnalezionej sztuce.
Sędziowie towarzyszący pracującemu psu, wskazują przewodnikowi rozpoczynające sfarbowaną ścieżkę, oznaczone złomem kierunkowym miejsce “zestrzału”. Naprowadzony pies powinien wskazać dany trop i na komendę przewodnika podjąć go i pracując spokojnie (na otoku długości minimum 6 metrów) dolnym wiatrem wypracować go do samego końca.
Pies powinien trzymać się tropu i wypracować wszystkie jego załamania. W wypadku gdy farba znajduje się na wysokich trawach lub krzakach, wolno psu podnieść kufę. Błędem jest bezcelowe kręcenie się na tropie. Inne tropy zdrowej zwierzyny, krzyżujące właściwą ścieżkę, może pies wskazać przewodnikowi. Jeżeli podąży za nimi kilka kroków a następnie sam się skoryguje, to nie należy uznawać tego za błąd. Wypracowywanie tropu pod wiatr tuż obok tropu, jak również skracanie krótkich zagięć nie należy zaliczać do błędów.
Pies powinien pracować na miernie naciągniętym otoku. Samodzielne poprawki są dopuszczalne i nie powodują obniżenia oceny. W przypadku oddalenia się psa od śladu tak daleko, że wg sędziów nie jest on w stanie sam naprawić błędu, albo jeżeli zostanie naruszona sąsiednia ścieżka tropowa, może być na polecenie sędziów jeszcze 2 krotnie naprowadzany na trop. Każde nowe naprowadzenie obniża ocenę o 1 stopień. Przewodnikowi nie wolno oglądać się na znaki wytyczające trasę pod rygorem obniżenia oceny o 1 stopień przy każdym zwróceniu mu uwagi przez sędziego.
Po dojściu do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako potrafiącym pracować luzem spuszcza go z otoku umożliwiając mu swobodne dojście do martwego zwierza. Winien on, nie tracąc kontaktu wzrokowego ze swym przewodnikiem, pracując zdecydowanie, lecz powoli doprowadzić go do martwego zwierza.

3. Oznajmianie lub oszczekiwanie znalezionej zwierzyny.

OSZCZEKIWACZ
Winien szybko i zdecydowanie dojść po tropie do martwej zwierzyny w czasie 5 minut, pozostać w jej bezpośrednim sąsiedztwie oszczekując ją aż do nadejścia przewodnika. Po upływie 5 minut od rozpoczęcia szczekania przewodnik wraz z sędziami, na ich polecenie, rusza w kierunku psa.

OZNAJMIACZ
Po dojściu do zwierza i krótkim np.: jej obwąchaniu winien powrócić do czekającego na niego przy drugim łożu przewodnika w czasie nie dłuższym jak 10 minut i po oznajmieniu odnalezienia zwierzyny, w określony uprzednio sędziom sposób, doprowadzić go do niej. Po oddaleniu się psa od zwierzyny na odległość około 50 metrów, znajdujący się przy niej sędzia sygnalizuje, że pies był przy sztuce i wraca. Jeżeli za pierwszym razem nie wykona pracy oznajmiacza, można po odwołaniu, posłać go od drugiego łoża jeszcze raz- obniżając ocenę za oznajmianie o 1 stopień. Jeżeli pies nie wykona pracy po raz drugi, można go wziąć na otok (jeżeli nie był przy zwierzu, jeżeli był to zaliczamy mu przejście ścieżki) i dojść do zwierza.Pies taki nie otrzymuje dodatkowych punktów za oznajmianie a ponadto odejmuje mu się 1 stopień za pracę na otoku na sfarbowanym tropie.

4. Zachowanie się przy martwej zwierzynie

Ocenę w tej konkurencji wystawia sędzia znajdujący się przy martwej zwierzynie. Oszczekiwacze, oznajmiacze i psy pracujące luzem podchodzą do zwierza same. Psy pracujące do końca na otoku i dochodzące do zwierza wraz ze swym przewodnikiem odprowadzane są przez niego na komendę sędziego, wstecz na odległość około 50 metrów i uwalnianie z otoku, co umożliwi im swobodny powrót do zwierza.
Pies nie powinien próbować narzynać zwierzyny. Oblizywanie rany postrzałowej jest dozwolone. Psy o wielkim temperamencie mogą zwierza gryźć, a nawet szarpać. Sędzia musi określić czy pies czyni to z pasji czy celem narzynania. Psy, które narzynają zwierza (narzynacze) lub usiłują go zakopać (grabarze) podlegają dyskwalifikacji.
Niedopuszczenie przez psa obcych osób do zwierza jest zaletą. Pies, który po krótkim powąchaniu martwego zwierza dalej się nim nie interesuje, nie może otrzymać oceny wyższej niż “1″.

5. Współpraca z przewodnikiem i posłuszeństwo